Geef mij Kalmte

God, Geef mij Kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, Moed om te veranderen wat ik kan veranderen en Wijsheid om tussen deze twee onderscheid te maken (gebed Anonieme Alcoholisten).

Doorgaans gaan mijn blogs over positieve dingen die ik meemaak. Maar het ouderschap is niet alleen maar Rozegeur & Wodka-Lime. Afgelopen zondagavond werden wij hier keihard mee geconfronteerd.

Tygo lag al een paar uur op bed en wij zaten beneden televisie te kijken, toen we vreemde geluiden via de babyfoon hoorden. We wisten meteen: ”Dit is niet goed.” Naar boven gerend en daar troffen we Tygo benauwd naar adem happend in bed aan. Voor ons nog niet direct een reden om in paniek te raken. Tygo heeft namelijk eerder al twee aanvallen van Pseudokroep gehad, toen hij 1 jaar was.

‘Pseudokroep is een acute infectie van de bovenste luchtwegen. Meestal gaat het om een virale infectie. Pseudokroep kan worden veroorzaakt door verschillende virussen en wordt vaak voorafgegaan door een verkoudheid. Soms wordt pseudokroep veroorzaakt door een bacterie. Pseudokroep komt het meeste voor bij kinderen tussen de zes maanden en zes jaar oud. De ziekte is vrij onschuldig en er is meestal geen bijzondere behandeling nodig. Pseudokroep openbaart zich vrij plotseling in de avond, vaak tijdens de slaap. De infectie wordt gekenmerkt door een flinke benauwdheid, piepende adem en blaffende hoest.’ (www.pseudokroep.org)

Als ouders is je taak om rustig te blijven, zodat je kind ook rustig wordt. Wat je kunt doen is je kind mee naar buiten nemen omdat de koude lucht een positief effect kan hebben. Een ander alternatief is je badkamer vol stoom zetten, omdat de stoom de hoestkriebel kan verminderen. Zo help je je kind om door de aanval heen te komen.

De eerste keer dat het ons overkwam hebben we 112 gebeld, omdat we geen weet hadden van pseudokroep en we simpelweg dachten dat onze dreumes iets kleins ingeslikt had en aan het stikken was. We gingen voor de zekerheid naar het ziekenhuis en bleven een nachtje. De tweede aanval was enkele maanden later, was ook veel minder heftig en wisten we zelf op te lossen. Het is niet fijn om je kind zo kortademig te zien, maar we hadden wel het vertrouwen dat we dit konden oplossen.

Deze keer was echter anders. De aanval was heel heftig. Hij hoestte niet, was wel heel erg benauwd en kortademig, was versuft, had een gierende ademhaling en toen Dennis hem de trap af naar beneden droeg op weg naar buiten werd hij blauw om zijn mond en begon hij schokkende bewegingen te maken. De benauwdheid nam dus toe. Dit alles gebeurde binnen anderhalve minuut.

Toen sloeg de paniek bij ons wel toe en allebei dachten we dat ons lieve mannetje onder onze ogen aan het stikken was. Ik weet nog dat ik dacht dat Tygo er tussenuit zou piepen, een paar weken voor zijn broertje of zusje geboren zou worden.
We hebben direct 112 gebeld en terwijl ik met de centralist aan de lijn was heeft Dennis zijn mond en keel onderzocht om te onderzoeken of hij toch iets ingeslikt had. Tygo lag op de bank. Dit zorgde ervoor dat Tygo wat avondeten overgaf en toen de centralist me opdroeg Tygo weer rechtop te zetten nam de benauwdheid bij hem wat af. Het echte paniekmoment was op dat moment voorbij en met de ambulance onderweg. (Maar god, wat duren die minuten lang). Maar nog steeds een gierende ademhaling bij in- en uitademing en versuftheid.

Aan de monitor bleek dat hij voldoende zuurstof in zijn bloed had. Hiervoor kreeg hij een pleister met een sensor op zijn teen. Wel zijn ze begonnen met vernevelen met zuurstof en een medicijn (we weten niet precies welke). Dit zorgde voor verbetering. Tygo was er eerst vrij gelaten onder, maar toen we eenmaal naar het ziekenhuis gingen per ambulance om door de kinderarts gezien te worden vond hij het toch wel spannend. De kinderarts heeft hem ook nog medicatie gegeven (een drankje, achteraf gezien hebben we helemaal niet doorgevraagd naar wat hem toegediend is) en na een uur observatie aan de monitor mochten we naar huis. Als we wilden mochten we een nachtje blijven slapen, maar dat was meer voor onze gemoedsrust. Hij had nog medicatie in zijn lijf en er werd geen aanval verwacht. We besloten gewoon naar huis te gaan.

Zondag op maandag zijn Dennis en ik om en om wakker gebleven. Maar Tygo heeft gewoon rustig geslapen, uitgeput van alles wat hem overkomen was die nacht. Deze aanval bleek een doorbraak te zijn van een flinke verkoudheid. Tygo zelf lijkt geen hinder te hebben van wat er die nacht gebeurde. Hij praat er ook niet meer over en als we erover beginnen gaat hij al snel over op een ander onderwerp. Gelukkig maar.
Wat me niet lekker zit is dat je niets kunt doen als zo’n aanval zo heftig is, behalve 112 bellen. Je kunt niets doen in preventieve sfeer. Soms is verkoudheid een signaal, maar in dit geval was er eerst de aanval en erna brak de verkoudheid door. Het is overigens niet gezegd dat hij ooit nog zo’n heftige aanval krijgt of dat hij überhaupt nog een aanval krijgt. Maar het risico wijkt pas als hij groter wordt en zijn luchtpijp steviger wordt, gemiddeld vanaf 6 jaar. En ik vind het heel akelig om afhankelijk te zijn van de snelheid van hulpdiensten.

We zijn nog wel naar de huisarts geweest en afgesproken is dat, wanneer zijn verkoudheid voorbij is, we hem nog wel later onderzoeken op overige ademhalingsproblemen. Omdat dit wel een hele zware aanval was, hij een piepende ademhaling had bij in- en uitademing (bij pseudokroep hoort dit alleen bij inademing te zijn), omdat hij vaak heel zwaar hoest en omdat hij soms bij inspanning ook een soort blaffend bijgeluid laat horen. De huisarts zal ook overleggen met de kinderarts. Het is fijn dat er nog wel verder gekeken wordt. We weten natuurlijk niet of hier ook iets uit zal komen.

Bij ons moet het vertrouwen eerst nog terugkomen. De babyfoon (waarvan ik een week eerder nog zei dat die in principe overbodig was, omdat Tygo zelf zijn bed wel uit komt als hij iets wil) staat nu iedere nacht naast ons bed. Tygo slaapt naast ons en de deuren staan open. We horen hem echt wel, maar toch moet die babyfoon erbij. En we slapen licht. Het logeerpartijtje bij opa en oma dit weekend gaat niet door, want ik wil hem gewoon thuis hebben. Oma komt, superlief, in plaats daarvan bij ons logeren, zodat wij kunnen uitslapen en een beetje bij kunnen tanken (hoogzwanger zijn en heel licht slapen is geen handige combinatie).
De gebeurtenissen spoken dagelijks door mijn hoofd, ik schiet nog regelmatig vol. Daarom; “Geef mij Kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen.” Want zover ben ik nog niet.


Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen