Trots op opa Ko

 

Iedere week is Tygo een dagje bij opa Ko en oma Anja, als wij aan het werk zijn. Ideaal, wij schuiven aan het einde van onze werkdag bij mijn ouders aan tafel en nemen met een volle maag ons versleten kind weer mee naar huis. (Opa en oma zijn dan ook versleten, maar dat terzijde.) Toen wij de straat inreden waren Tygo en opa voor het huis bezig om onkruid tussen de stoeptegels vandaan te halen. Kinderarbeid kennen we niet, Tygo doet alle klusjes vrijwillig en met plezier (nog wel).

Wij keken toe hoe opa en kleinzoon de laatste sprietjes weghaalden. Ondertussen kwamen er twee jongens van een jaar of 9 over de stoep voorbij fietsen. Tygo zei heel lief ‘hoi’ tegen de jongens, maar kreeg geen antwoord terug.

Verbouwereerd keken we toe, maar opa greep in. Sprak de jongens aan en zei dat hij het niet netjes vond dat ze niets terug zeggen tegen een jongetje dat hen vriendelijk groet. De jongens reageerden positief met een verlate ‘hoi’ en maakten zich vervolgens snel uit de voeten. 

We hebben mensen zoals mijn vader nodig. Die, al gaat het maar om kleine gedragingen ten opzichte van elkaar, deze jongens hier wel bewust van maakt. En zo misschien een verschil maakt.

 


Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen