Tandartstrauma?

Dinsdag brak er een stuk van mijn kies af. Zomaar. Ineens. Ken je dat? Ik niet. Redelijk verbouwereerd belde ik met de telefoniste van de tandartsenpraktijk en samen kwamen we tot de conclusie dat de volgende dag langskomen prima was. "Wat gaat er gebeuren?', vroeg ik. De telefoniste legde uit dat ze gaan proberen om een stuk op de kies te zetten, zodat deze weer heel zou worden. Klonk aannemelijk.

Woensdag stond eind van de dag een kraambezoek bij een collega in de planning, er zouden nog twee collega's met kinderen komen. Tygo zou met me meegaan en daarom was het praktisch om Tygo meteen mee te nemen naar de tandarts en van daaruit door te rijden. Hollen, rennen, vliegen en op de minuut af op tijd bij de tandarts binnen. Die keek bedenkelijk naar Tygo en besloot om kleurtjes en een kleurboek mee naar binnen te nemen voor hem.

Een minuutje later werd duidelijk waarom, want ze keek ik mijn mond en vertelde me dat het mogelijk een wortelkanaalbehandeling zou worden, maar als ik geluk had niet. Mijn kies was afgebroken door een gaatje dat aan de binnenzijde was ontstaan (dat kan blijkbaar ook) en moest goed schoongemaakt worden. Ok, dat had ik zwaar onderschat. Enigszins paniekerig keek ik naar mijn zoon die daar in alle onschuld op de grond zat te kleuren. Hoe zou hij, bij zijn 2e bezoek aan de tandarts in zijn hele nog onschuldige leventje, reageren op al het geweld dat ik zou gaan doorstaan? Een trauma voor het leven?

Na een hoop slijpwerk in mijn mond keek ik om me heen en bleek hij volledig onder de indruk aan mijn voeteneinde te staan. Het risico op een wortelkanaalbehandeling was toen gelukkig geweken. Ervoor gekozen om hem tijdens het opvullen op mijn schoot te zetten, zodat hij goed kon zien wat er gebeurde en ook te zien dat mama dit de normaalste zaak van de wereld vond. (Ik ben niet bang voor de tandarts hoor, maar comfortabel was het niet). Hij heeft een tijdje zitten kijken en ging toen weer verder met kleuren. Toen we naar buiten liepen besprak ik met Tygo dat het goed zou zijn om Tommie van Sesamstraat 's ook een tandartsbehandeling te geven als we later thuis zouden komen.

Later thuisgekomen ging Tygo direct Tommie halen. Vakkundig werd Tommie in de tandartsstoel gezegd en ik denk dat Tommy zijn behandeling uiteindelijk langer geduurd heeft dan de mijne. Ik mocht assisteren en met een stokje speeksel wegzuigen. Net echt. Tommie lachte na de behandeling ook nog steeds en ik geloof dat het met het trauma wel meevalt. Nou ja, dat weten we pas zeker over een maand of 4, als we weer op controle gaan.


Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen